Lentesneeuw

Soms heb je van die nummers die je hoort en dat je dan kippevel krijgt. Als ik dat krijg dan is dat vaak omwille van een tekst die veel betekend. Maar in het volgende geval gaat het om de situatie van het liedje. Het gaat om het nummer Lentesneeuw van Marco Borsato. Het had ieder nummer kunnen zijn want het ging om de uiting van dit nummer tijdens één van zijn optredens in de Kuip afgelopen zomer. Het nummer Lentesneeuw had ik al wel gehoord en vond ik ook wel mooi maar had nog niet zo heel veel indruk gemaakt als dat het nu telkens doet als ik het hoor.

In het nummer zit een intermezzo (duur woord voor een stukje muziek). En op het moment dat je denkt dat het nummer afloopt trekt het met veel bombarie weer aan. Op datzelfde moment worden er van die papiersnipperskanonnen afgeschoten en vallen er ontelbaar roze en witte papiersnippers uit de lucht naar beneden. Op dat moment vond ik het heel leuk en werd ik er heel blij van. Een soort gevoel van geluk kwam over me heen. Maar ik betrap mij er nu op dat telkens als ik het nummer hoor (en dan voornamelijk de live versie begrijpelijkerwijs) dat ik kippevel krijg op het moment dat ik het gejuich van het publiek hoor als de snippers vallen (hoe kan je die nou horen vallen zou je zeggen). Je zou zeggen dat na 5x horen dat je dan dat gevoel wel kwijt raak. Maar telkens weer als ik dat nummer hoor verschijnt een grote smile op mijn gezicht. Dus mocht je me tegenkomen (met dopjes in mijn oren) met een big smile, dan zit ik weer even in de Kuip vreselijk gelukkig te wezen.