New York Minute

Ik heb iets met Amerika. Ik kan niet goed omschrijven wat maar ik heb iets met dat land. Het intrigeert me vreselijk op diverse vlakken. Een paar jaar terug ben ik er tweemaal geweest. Beide malen heb ik 3 weken bij vrienden deel uit gemaakt van hun leven. Wat toch anders is dan als toerist rondlopen in bijv New York. Dat laatste heb ik ook gedaan en dat was een totaal andere ervaring dan dat ik bij mijn vrienden vanuit hun oogpunt Amerika leerde kennen. Mede daardoor is denk ik mijn fascinatie ontstaan. Op het moment dat dan ook in 2000 het bericht op het nieuws kwam van de aanslagen op het World Trade Center en het Pentagon (en laten we het vliegtuig in Pittsburgh niet vergeten)was ik ook totaal van slag. Vanaf dat moment weet ik nog heel goed dat ik alleen maar nieuws luisterde en sites afstruinde en dat ik weinig productief was. Ik zal 11 september dan ook niet meer vergeten. Voor mijn verjaardag kreeg ik dat jaar het boek, met fotos van de ramp, gemaakt door de Volkskrant. En als ik dat boek doorblader krijg ik telkens weer kippevel. Ik weerhoud mijzelf ervan om de dvd's met de documentaires over 9/11 te kopen omdat ik dan weer zit te huilen. Mijn fotos van New York hebben ook een andere betekenis gekregen. Maar soms ontkom ik er niet aan. Bijvoorbeeld als ik mijn iPod op shuffle heb staan en ik het nummer New York Minute van Don Henley/The Eagles tegenkom. Het is een tijdloos nummer maar door 9/11 heeft het een aparte betekenis gekregen. En word ik dus weer herinnerd aan die vreselijke ramp met grote gevolgen voor de hele wereld. En dan ga ik me afvragen, zou het ons ook overkomen? Hoe dichtbij kan het komen en hoeveel mensen gaan elkaar nog meer uitmoorden. Allemaal vragen waar ik nooit antwoord op zal krijgen. Maar als ik dan weer even aan 9/11 denk dan besef ik mij hoeveel mazzel wij hebben in dit kleine landje.

Klik voor grote versie van bovenstaand plaatje